Vrijdag 27 oktober presenteert Straight A's Entertainment i.s.m. Poppodium Het Bolwerk

Opgezwolle

Voorprogramma: Typhoon
DJ's: DJ Try-out
Host: Bedeac

Entree: € 12,- Aanvang: 21.00 uur Locatie: Het Bolwerk te Sneek
Adres: Kerkgracht 8 Tel: 0515-418707 Web: www.hetbolwerk.nl

"Er is geen competitie, op en top conditie." Twee-en-een-half jaar na Vloeistof staan Rico, Delic en Sticks vrij onbetwist op die apenheul die de Nederlandse hiphop-scene is. Er zijn bavianen en rhesusaapjes die af en toe de grote massa achter zich krijgen maar Opgezwolle heeft zonder gekkigheid zijn territorium afgebakend. Hun Eigen Wereld ligt buiten westen, in het westen en langs de gehele grens van het Nederlandse taalgebied.

Het derde album verschijnt, anders dan voorganger Vloeistof (2003), in de schijnwerpers van de van hooggespannen verwachtingen die zich niet beperken tot een clubje alerte fanaten. Hiphop neemt in de Nederlandse muziekcultuur een prominentere rol in dan ooit en Eigen Wereld is in 2006 de juiste plaat op het juiste moment. De productie van Delic is van ongeevenaard niveau, compromisloos creatief, experimenteel en muzikaal. Als dit de standaard is, en dat is hij, dan ziet het er goed uit. "Hij maakt van een snippet al een hit," schept Rico in het titelnummer op over zijn beatleverancier maar het is juist opvallend dat Eigen Wereld geen radiovriendelijk topveertigmateriaal bevat. Niet dat Tjappies en Mammies of Verre Oosten nou zo de dagrotatie domineerden maar ze zijn meer meezingbaar dan welk nummer ook op dit album.

 Opener Hoedenplank, waar het openingscitaat van deze recensie uit komt, heeft een begeleidende videoclip van Habbekrats Reclame maar zelfs die is duister en, in een enkele scene, letterlijk underground. Het is ook het overdonderde eerste nummer van deze cd, die bijna zeventig minuten duurt en geen skits of andere flauwiteiten bevat. Eenenentwintig tracks, waaronder een instrumental, het is in een enkele dosis een beetje veel om te behapstukken maar de balans tussen Sticks' vaak wat serieuzer klinkende flow en Rico's meer opgeruimde benadering blijven elkaar aanvullen in afwisselende nummers die elk hun eigen invalshoek hebben. De sfeer die uit Delic's beats en samples spreekt, trekt als een mist door de woorden waarmee Opgezwolle de titel van hun plaat ten volle waarmaakt. Hoe meer je er in ontdekt, hoe meer hun wereld de jouwe inneemt.

 Opgezwolle blijft zich dicht bij de grond positioneren ("ik ben gewoon gebleven, niet in de VIP maar gewoon in het publiek" - Gebleven) en de identificatiefactor blijft de hele cd hoog. Het dagelijks leven van drie twintigers uit een provinciestad biedt voorlopig genoeg inspiratie voor buitengewone prestaties. Die terughoudendheid is gelukkig geen bescheidenheid en vertaalt zich evenmin naar bescheiden aspiraties. In het land waar conservatieve truttigheid van Racoon tot Brace de toon aangeeft, neemt Opgezwolle zijn publiek serieus genoeg om een plaat uit te brengen die ook de doorgewinterde muziekliefhebbers blijft prikkelen. Waar dippy Delic op Vloeistof regelmatig jazzy uit de hoek kwam, trekt hij in Eigen Wereld een arsenaal zigeunervibes uit de sampler. Akoestische gitaar, accordeon, viool en zingende zaag (!) zijn live ingespeelde aanvullingen op zijn eigen geluid. In Nagemaakt en Tunnelvisie dendert die op orkaankracht uit de speakers en de juist melancholieke (maar alles behalve zoetsappige) afsluiter Park eindigt de cd met de verweerde stem van de Zwolse zanger Bert Vrieling.

 Niet geheel onverwacht duiken Buiten Westen-collega's Duvel en Jawat! op, evenals James (bekend van de Verre Oosten-remix), Raymzter (wiens stijl, eerlijk gezegd, geen impuls geeft aan het Opgezwolle-geluid) en nieuwe held Winne. In het maatschappijkritische Gekkenhuis komt de felle Jawat! ("ik heb het gevoel dat het krap is onder m'n schedeldak") uitstekend tot zijn recht en citeert Rico het Onze Vader: "Geef ons heden ons dagelijks brood / En vergeef ons onze schulden aan de Gazastrook". Verrassend is Duvel in Bosmuis, een appendix aan de seksrap Passievrucht waarin hij zijn eigenzinnige stylo een nieuwe twist geeft. Rico komt in Passievrucht met de doordenker "check m'n stamboom, ik kijk de kat eruit en pluk de vrucht" waarna Sticks ("niet schrikken van Joe Cocker") gaat winkelen bij Christine le Duc in de Assendorperstraat. De meest in het oog springende collabo is die met Shyrock, die eindelijk weer eens in het Nederlands rapt. Delic's gruwelijke beats duikelen van enthousiasme over elkaar.

 Meer dan ooit snijdt Opgezwolle serieuze onderwerpen aan en in zijn solonummer Elektrostress laat Rico horen dat dat ook een grappige manier kan. Als een beverige cyborg beschouwt hij licht paniekerig de doorgeslagen observatiemaatschappij. Made in NL, een thematisch vervolg op Kubus & Sticks' Hamvraag (2004), bekritiseert de kuddementaliteit van de Hollanders (en Balkenende niet in het minst). Neppe rappers mogen evenmin onbestraft blijven en daarvoor kruipt Sticks in de huid van gekke Gerrit. En zo valt er heel wat te beleven in de Eigen Wereld van Opgezwolle, die je niet in een paar keer tot je neemt. Vroeger was dit gewoon een dubbel-lp geweest, met vier kanten om apart op te zetten. Zo'n dosering is voor deze tamelijk briljante langspeel-cd evenmin een slechte optie, je zou er nog verdwalen.

 Bron: State Magazine (Job de Wit, 19Jan06)